ความคืบหน้าในการตามหาชายชุดดำ

เล่ม 1 นักสืบม.ปลาย คุโด้ ชินอิจิ ถูกชายลึกลับในชุดดำ 2 คนจับกรอกยาพิษ กลายเป็นเอโดงาวะ โคนัน และ ย้ายไปหาเบาะแสที่สำนักงานนักสืบโมริ บ้านของรันตามคำแนะนำของดร.อากาสะ
เล่ม 2 ฮิโรตะ มาซามิ(มิยาโนะ อาเคมิ) ถูกชายลึกลับในชุดดำทั้ง2คน สังหารปิดปาก โดยโคนันรู้แต่ว่า เธอเป็นคนขององค์กรชุดดำเช่นกัน
เล่ม 4 เกิดคดีวางระเบิดในรถไฟความเร็วสูง แต่โคนันช่วยชีวิตทุกคนในรถไฟลำนั้นได้ และ รู้ชื่อโค้ดเนมของชายทั้ง2คนนั้นว่า ยิน และ ว้อดก้า
เล่ม 5-6 โคนันถูกลักพาตัวโดยกลุ่มคนลึกลับ ที่สงสัยว่าเป็นกลุ่มชายชุดดำ แต่สุดท้ายเป็นเรื่องโอละพ่อ เพราะ กลุ่มคนที่ลึกลับนั้นก็คือ พ่อแม่ของชินอิจิ กับ ดร.อากาสะ วางแผนกันเพื่อทดสอบโคนันนั้นเอง
เล่ม 12 เตกีล่า สมาชิกขององค์กรชุดดำถูกลอบสังหาร แต่ ยิน กับ ว้อดก้า ก็จัดการวางระเบิดตึกนั้น โคนันก็เลยตามหาเบาะแสไม่ทัน
เล่ม 18 ไฮบาระ ไอ สาวน้อยปริศนาปรากฏตัว และ เผยว่า ยาที่ชินอิจิกินนั้น เป็น APTX 4869 ซึ่ง ตัวเธอเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเอง และ บอกอีกว่า เธอมีโค้ดเนมในองค์กรคือ เชอรี่ แต่เธอก็หนีออกจากองค์กรด้วยยาที่เธอทำเอง และแน่นอนว่า คนในองค์กรกำลังตามหาเธออยู่
เล่ม 19 ไฮบาระ เสียใจที่ โคนัน ไม่สามารถช่วยชีวิตพี่สาวของเธอได้ ซึ่ง พี่สาวของเธอนั้น ก็คือ มิยาโนะ อาเคมิ ที่ยืมชื่อของ ฮิโรตะ มาซามิ ซึ่งเป็นเหยื่อฆาตกรรมในคดีตอนท้ายเล่ม18 แถมโปรแกรมที่พวกเขาได้มาก็ถูกไวรัสขององค์กรชุดดำทำลายจนหมด
เล่ม 24 โคนันกับ ไฮบาระ ก็แอบสะกดรอยตาม ยิน และ ว้อดก้า มาที่งานเลี้ยงแห่งหนึ่ง ต่อมา ไฮบาระก็ถูกจับตัว แต่ก็ได้เหล้าจีนช่วยคืนร่างเดิมก็เลยหนีออกมาได้ แต่ไม่วายถูกยินยิงได้รับบาดเจ็บสาหัส แถม ปิสโก้ สมาชิกในองค์กรชุดดำก็เผยตัว หมายจะสังหารไฮบาระ แต่โคนัน,ก็ช่วยชีวิตเธอได้ และสุดท้าย ปิสโก้ก็ถูกยินสังหาร เนื่องจากทำงานผิดพลาด รวมถึง เปิดตัว เบลม็อต(เวอร์มอต)หรือ คริส วินยาร์ดว่า เป็นพวกชุดดำอีกด้วย มีจุดประสงค์จะตามตัวคนๆหนึ่ง
เล่ม 26 ไฮบาระ คิดค้นยาที่ช่วยกลับคืนร่างเดิม ให้ โคนันได้กลับมาเป็นชินอิจิตามเดิม แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น
เล่ม 27 อ.โจดี้ เซนต์มิลเลี่ยน (ซันมาริออน)ปรากฎตัว แถมทิ้งปริศนาลึกลับเอาไว้ในตอนท้ายด้วยว่า เธอเกี่ยวข้องอะไรกับกลุ่มองค์กรชุดดำ
เล่ม 29 ไฮบาระ หวาดกลัว เพราะ ได้กลิ่นของคนในองค์กร แถมต่อมาก็เกิดคดีปล้นจี้บนรถเมล์อีก และแน่นอนว่า อ.โจดี้ก็ยังน่าสงสัย พร้อมตอนท้าย อาคาอิ ชูอิจิ ชายลึกลับก็ปรากฏตัว
เล่ม 32 เจมส์ แบล็ค ชายลึกลับปรากฏตัว แถมรู้จักกับ อาคาอิ ชูอิจิ เป็นการส่วนตัวด้วย
เล่ม 33 โคนัน ได้ข่าวจาก ผู้หมวดทาคางิว่า มีคนลึกลับป้วนเปี้ยนแถวสำนักงานนักสืบโมริบ่อยๆ แถมแฟ้มคดีก็หาย และชายลึกลับคนนั้นก็คือ อาคาอิ ชูอิจิ
เล่ม 34 โคนัน กับ ฮัตโตริ เฮย์จิ สงสัยในตัวอ.โจดี้มาก จึงไปสืบที่บ้านพักของอ.โจดี้ แต่ก็ไม่พบเบาะแสอะไร
เล่ม 34 ดร. อากาสะ ได้ข้อมูลเกี่ยวกับ คำพูดปริศนาของ คริส วินยาร์ด ในงานศพ คุณแม่ของเธอ คือ ชารอน วินยาร์ด
เล่ม 35 เผยอดีตในคดี Golden Apple ที่ รัน ชินอิจิ ได้พบกับ ชารอน วินยาร์ด เป็นครั้งแรก แถมรัน ก็ได้รับการช่วยเหลือจาก อาคาอิ ชูอิจิ และรันก็เข้าใจว่า ชูอิจิ คือ FBI
เล่ม 35 ไฮบาระ บอกว่า นุมาบุจิ คิอิจิโร่ อาชญากรที่โคนันเคยเจอในเล่ม19 แท้จริง ก็เป็นพวกคนชุดดำเช่นกัน
เล่ม 37-38 นัก พัฒนาระบบเกมส์ที่ถูกฆาตกรรมนั้น จริงๆแล้วก็คือคนในองค์กรชุดดำ โคนันก็เลยวางแผนสะกดรอยไปตามจับว้อดก้า แต่แผนนี้ก็ล้มเหลว เพราะ ยินรู้แผนการของโคนันหมดแล้ว
เล่ม 41 เบลม็อตอ้างว่าพบตัวของไฮบาระแล้ว
เล่ม 42 อ.โจดี้ ก็กระชากหน้ากากของเบลม็อตที่ปลอมตัวเป็น คุณหมอ อาราอิเดะ (ปรากฎตัวในเล่ม24) แถมยังเผยว่า ตัวเธอเป็น FBI จะมาตามจับเบลม็อตที่เคยฆ่าพ่อของเธอเมื่อ20ปี ที่แล้ว และยังบอกอีกว่า ตัวจริงของเบลม็อตก็คือ ชารอน วินยาร์ดที่หลายๆคนคิดว่าตายไปแล้วนั่นเอง ก็เลยเกิดการต่อสู้กัน แต่ชูอิจิมาช่วยไว้ได้ทัน เบลม็อตก็เลยรีบหนีและก็รู้ความจริงว่าเป็นแผนการทั้งหมดของโคนัน เบลม็อตก็เลยใช้ยาสลบใส่โคนันและนำเทปนั้นไปทำลาย ในขณะที่ยินก็รู้ว่า คุโด้ ชินอิจิ นั้นยังมีชีวิตอยู่!!!!
เล่ม 43 ไฮบาระ ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมโครงการคุ้มกันพยาน ที่ โจดี้ เป็นคนเสนอมา โดยเธอกล่าวว่า เธอไม่อยากจะหลบหนีอีกแล้ว……

เล่ม 48-49 โคนันพบกับความจริงที่ว่า มิซึนาชิ เรย์นะ นักข่าวสาวชื่อดัง จริงๆแล้วก็เป็นคนในองค์กรชุดดำ โดยใช้โค้ดเนมว่า คีร์ โคนัน กับ อ.โจดี้ ก็ช่วยกันตามสืบและพบว่า คีร์ ยิน ว้อดก้า เบลม็อต และ สมาชิกอีกสองคนคือ เคียนติ กับ กอร์น กำลัง วางแผนกันเพื่อสังหารบุคคลคนหนึ่ง โคนันและโจดี้ รวมไปถึง เจมส์ แบล็ค ก็สามารถหยุดแผนการนี้ได้ โดยที่คีร์ ได้รับบาดเจ็บหนักจนสลบไม่ได้สติ และ อยู่ในการดูแลของตำรวจFBI ในขณะที่ ยิน และ พรรคพวกที่เหลือ ก็เกือบสังหารโมริ โคโกโร่ เพราะคิดว่าโคโกโร่เป็นคนติดเครื่องดักฟัง แต่ก็ถูกขัดขวางโดย อากาอิ ชูอิจิ

เล่ม 49 ฮอนโด้ เอย์สึเกะ ปรากฏตัวครั้งแรก ในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเรียนของรัน กับ โซโนโกะ

เล่ม 53 โคนันเริ่มสงสัยท่าทีแปลกๆของเอย์สึเกะ ดูเหมือนว่าเขาต้องการจะล้วงข้อมูลของมิซึนาชิ เรย์นะ

เล่ม 56 ฮัตโตริสืบค้นมาได้ว่า ที่โอซาก้ามีคนรู้จักกับเอย์สึเกะด้วย ต่อมาโคนันก็ไปได้รูปถ่ายของเอย์สึเกะตอนเด็ก กับ ชายลึกลับคนหนึ่ง จากเจ้าของร้านขายของโมเดล ซึ่งชายคนนั้นคือคุณพ่อของเอย์สึเกะ แถมยังเป็น”ลูกจ้างของคัมปานี” ด้วย ต่อจากนั้น โคนันได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากเพื่อนของโคโกโร่ ผู้เป็นแฟนคลับของเรย์นะคนนึง พบว่าในเทปการรายงานข่าวของเรย์นะเทปหนึ่ง ได้มีการเอ่ยถึงกรุ๊ปเลือดของเรย์นะ นั่นคือ กรุ๊ป AB ซึ่งก็ขัดกับที่เอย์สึเกะเคยบอกว่า เคยได้รับการถ่ายเลือดจากพี่สาวของตนที่สามารถแบ่งให้ทุกคนได้(กรุ๊ป O) โคนันจึงมุ่งประเด็นสงสัยว่า เอย์สึเกะ ต้องการตามหาเรย์นะ ในฐานะที่เป็นคนปลอมตัวเป็นพี่สาวของตน

เล่ม 57 โคนัน เอย์สึเกะ และ พวกรัน ไปยังบ้านที่คุณแม่ของเอย์สึเกะเคยทำงานมาก่อน และได้พบกับหลักฐานว่า เอย์สึเกะมีเลือดกรุ๊ปO ทำให้ได้ข้อสันนิษฐานว่า เรย์นะ กับ พี่สาวของเอย์สึเกะ เป็นคนละคนกัน แถมโจดี้ ยังบอกอีกว่า คุณพ่อของเอย์สึเกะ คือ ฮอนโด้ อีธาน เป็นเจ้าหน้าที่ CIA ที่เสียชีวิตไปเมื่อ 4 ปีก่อน แถมผู้หญิงที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นก็มีหน้าตาเหมือนกับเรย์นะ

เล่ม 58-59 โคนัน กับ FBI วางแผนคุ้มกันเรย์นะ เพื่อไม่ให้พวกชายชุดดำได้นำกลับไป โดยพวกชุดดำก็วางแผนการต่างๆ เพื่อต้องการข้อมูลที่อยู่ของเรย์นะ ไม่ว่าจะส่งคนไปปลอมเป็นคนไข้,ป่วนเมือง,ส่งของขวัญเยี่ยมไข้ที่ฝังระเบิด เวลา+เครื่องส่งสัญญาณ จนกระทั่งรู้ที่อยู่ของเรย์นะ ทำให้ โคนัน กับ ชูอิจิ จึงวางแผนด้วยการยอมส่งตัวเรย์นะที่ได้สติคืนมาให้กับพวกชุดดำเหมือนเดิม

แท้จริงแล้ว เรย์นะ เป็น CIA ที่แฝงตัวเข้าไปสืบพวกชุดดำ เช่นเดียวกับ อีธาน ซึ่งเป็นพ่อของเอย์สึเกะ อีกทั้ง เรย์นะ ยังเป็นพี่สาวแท้ๆของเอย์สึเกะอีกด้วย (เอย์สึเกะได้รับการปลูกถ่ายไขกระดูกจากเรย์นะ เพื่อรักษาโรคลูคีเมีย ทำให้กรุ๊ปเลือดของเอย์สึเกะกลายเป็นกรุ๊ป AB แทน) แต่โดนพวกชุดดำจับได้ซะก่อน ทำให้อีธานวางแผนปลิดชีพตัวเอง โดยทำทีว่า เรย์นะ เป็นคนสังหารเขาเพื่อให้เรย์นะคอยสืบพวกชุดดำต่อไป โดยเหตุผลที่ โคนัน กับ ชูอิจิ ต้องวางแผนส่งตัวเรย์นะให้พวกชุดดำ เพื่อที่จะให้เรย์นะนำข้อมูลที่สืบมาได้ ส่งให้กับ CIA และ FBI ด้วยเช่นกัน …..ทว่า ยิน เริ่มสงสัยในตัวเรย์นะ จึงสั่งให้เรย์นะ ไปสังหารชูอิจิ โดยนัดชูอิจิไปพบยังที่แห่งหนึ่ง และเธอก็ลั่นไกยิงใส่ชูอิจิ จนล้มลง พร้อมกับเผาร่างของเขาเพื่ออำพรางหลักฐาน!!!!!!

เล่ม 60 เอย์สึเกะ บอกกับโคนันว่า เขาตัดสินใจไปอเมริกา เพื่อเป็น CIA ตามรอยพี่สาว กับ คุณพ่อเขา แถมยังรู้ตัวจริงของโคนันอีกด้วย ส่วนโคนัน ได้ข่าวจากโจดี้ว่า พวกชุดดำได้ส่งสายสืบนาม”เบอร์บอน” ออกมา..

ที่มา  www.kartoon-discovery.com

หลังจากที่โคนัน (ชินอิจิ) เข้าไปอาศัยอยู่ที่สำนักงานนักสืบโมริเป็นเวลานานหลายเดือน ในที่สุดวันนี้ วันที่เขารอคอยก็มาถึง โมริ โคโกโร่ ได้รับแจ้งให้ไปสืบคดีฆาตกรรมคดีหนึ่งที่โรงแรมควีนกลางกรุงโตเกียว คดีฆาตกรรมปิดฉากลงเรียบร้อยด้วยฝีมือการคลี่คลายของโคนัน (ถึงแม้ความดีความชอบจะตกเป็นของโคโกโร่ก็เถอะ) แต่โคนันสืบได้ว่าคดีนี้เกี่ยวข้องกับพวกชายชุดดำ เขาเจอสมุดบันทึกเล่มนึงของผู้ตาย และเขาก็เก็บเอามาแล้วด้วย เขาแอบมันไว้ในเสื้อ หลังคดีปิดลงก็มืดพอดี โคนัน รัน โคโกโร่เดินกลับบ้าน ระหว่างทาง “พี่รันฮะ คุณลุง ผมจะไปค้างบ้านดร.นะฮะ ตอนกลางวันดร.โทรมาบอกว่ามีของเล่นชิ้นใหม่จะให้เล่น ผมไปนะฮะ” พูดจบโคนันก็วิ่งออกไปทันที ทิ้งให้อีกสองคนมองตามอย่างครุ่นคิด “นึก ว่ามันจะไม่ใช่เด็กธรรมดาซะอีก เฮ้อ สงสัยคิดมากไป “ โคโกโร่คิด “ความ รู้สึกแบบนี้ เหมือนตอนนั้นเลย” รันคิดทันใดก็มีน้ำตาเอ่ออยู่ที่ตา …

โคนันวิ่งมาจนถึงหัวมุมหนึ่ง เขาไม่ได้ไปบ้านดร.อากาสะ เขาหยุดอยู่ที่หัวมุมนั้น หยิบเอาบันทึกของผู้ตายขึ้นมา เปิดไปที่หน้าที่เขาคั้นเอาไว้ มันเป็นบันทึกของปีที่แล้ว วันที่ 19 เดือน 9 ช่วงนี้มีคนสะกดรอยตาม พวกมันอยากได้อะไรกันนะ หรือว่าพวกมันต้องการชีวิตฉัน ไม่นะ ฉันยังไม่อยากตาย วันที่ 21 เดือน 9 เมื่อไหร่พวกมันจะเลิกสะกดรอยตามซะทีนะ พวกมันต้องการอะไรกันแน่ วัน ที่ 30 เดือน 9 และแล้วความอดทนของฉันก็สิ้นสุดลง วันนี้เองที่ฉันต้อนพวกมันออกมาได้ฉันขู่มันว่าถ้าไม่ออกมาฉันจะแจ้งความ พวกมันออกมา พระเจ้า มันแต่งชุดดำทั้งชุด แม้แต่แววตาของพวกมันยังส่อให้เห็นถึงแววตาโหดเหี้ยมแววตาของปีศาจ หัวหน้าของมันยิ่งหน้ากลัวใหญ่ ผมยาวของมันยิ่งทำให้เค้าหน้ามันดูโหดเหี้ยมยิ่งขึ้น มันบอกฉันว่ามันมีธุระกับฉัน มันจะติดต่อกับฉันอีกที “คงจะเป็นยีน ครั้งนี้พวกแกพลาดครั้งใหญ่เลยนะ ปล่อยให้เหยื่อทิ้งหลักฐานชิ้นโตเอาไว้แบบนี้น่ะ” โคนันพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยแล้วอ่านบันทึกเล่มนั้นต่อ วัน ที่ 3 เดือน 10 หลังจากรอพวกมันให้ติดต่อมาอยู่หลายวัน หลังจากที่ฉันต้องอยู่ในอาการหวาดผวามาตลอด วันนี้หลังกลับจากไปกินเลี้ยงฉันเจอกระดาษแผ่นนึงวางอยู่บนโต๊ะทำงานของฉัน พระเจ้า ฉันอยากจะร้องไห้เหลือเกิน กระดาษแผ่นนั้นเขียนด้วยลายมือเลือด มันน่ากลัวเหลือเกิน แล้วฉันก็ต้องตกใจหนักเข้าไปอีก พวกมันรู้ มันรู้อดีตของฉัน พระเจ้า มันขู่ให้ฉันร่วมมือกับมัน ไม่งั้นมันจะบอกตำรวจ ฉันจะทำยังไง คงต้องร่วมมือกับพวกมันกระมัง “บ้าจริง อดีตอะไรกันนะ นายนานาตะมีอดีตอะไรกันแน่นะ” โคนันเริ่มหงุดหงิดแล้วจึงอ่านต่อ วัน ที่ 5 เดือน 10 ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้วฉันจะร่วมมือกับพวกมัน วันที่ 7 เดือน 10 พวกมันติดต่อมาแล้ว พวกมันบอกให้ฉันไปหาที่โรงแรมควีน วันพรุ่งนี้ วันที่ 8 เดือน 10 พวกมันบอกให้ทำจริง ๆ ทำในสิ่งที่ฉันเลิกทำมานับสิบปี

โคนันสะกดรอยตามพวกว็อดก้า มาจนถึงโรงงานแห่งหนึ่ง โรงงานที่น่ากลัวเหลือเกิน โรงงานที่ให้บรรยากาศเหมือนโรงฆ่าสัตว์ โรงงานที่ทำให้คนมองอยากจะเบือนหน้าหนี “นี่คงเป็นรังของพวกมัน” โคนันพึมพำเบา ๆ เขาเอารถจักยานไปแอบไว้หลังพุ่มไม้ แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปในโรงงานแห่งนั้น เกิดรอยยิ้มเ***้ยมขึ้นที่หน้าของใครอีกคนที่ตามโคนันมา “ได้เวลาแล้วซิ นะ คุโด้ ชินอิจิ” ใครคนนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงของซาตาน “อ้าว พี่รัน จะไปไหนค่ะ” มีเสียงทักขึ้นข้างหลัง รันจึงหันไปดู “อ้าว อายูมิ พี่จะไปบ้านดร.น่ะจ้ะ เอ๋ อายูมิไม่ได้อยู่ที่นั่นหรอกเหรอ” รันพูดทำหน้าครุ่นคิด “เปล่านี่ค่ะ ทำไมเหรอค่ะ” อายูมิจังถาม “โค นันบอกพี่ว่าดร.ทำของเล่นชิ้นใหม่ได้น่ะจ้ะ” “แย่จัง ไม่เห็นมีใครบอกอายูมิเลยนี่ค่ะ คอยดูนะพรุ่งนี้อายูมิจะโวยวายให้ดู” พูดพลางทำหน้าจริงจังไปด้วย “อายูมิจัง กลับบ้านเถอะลูก” แม่ของอายูมิมาตาม “ค่ะ ไปนะค่ะพี่รัน” อายูมิโบกมือให้รัน รันได้แต่ยืนมองด้วยแววตาเศร้า ๆ เท่านั้น ในใจเธอเป็นห่วงโคนันเหลือเกิน “ใน ที่สุดก็ถึงซะที ดร.ค่ะ ไฮบาระ โคนัน” รันยืนตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้านดร. แต่ทุกอย่างเงียบ ไม่มีใครออกมา ไม่มีเลย “ไม่อยู่กันหรอกเหรอ ไปไหนนะ” รันพูด พลางน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอนั่งลงที่หน้าบ้านของดร.แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่นึกอายใคร เธอเป็นห่วงโคนันเหลือเกิน เธอเป็นห่วงเค้าคนนั้น โคนันเดินเข้ามาในโรงงานของพวกชาย ชุดดำ ว็อดก้าเดินเข้าไปในห้อง ๆ นึง ลูกน้องของเขาเข้าไปด้วย โคนันหามุมที่ไม่มีใครเดินผ่านได้ เค้าฟังพวกมันคุยกันผ่านทางเครื่องดักฟัง “ทำไมถึงเป็นอย่างงี้ล่ะ” เสียงของว็อดก้า “ฉันซิที่ต้องถามพวกแก ว่าทำไมเป็นอย่างงี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”  เสียงใครคนนึงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้น   แต่เขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามันเป็นเสียงของใคร “หรือว่า จะมีคนทรยศครับ” เสียงนั้นเป็นของว็อดก้า “ฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้น แต่ใครกันล่ะที่ทรยศ ใครกัน” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นอย่างดุดัน “เอ่อ หรือว่าจะเป็นลูกพี่…” “แกสงสัยชั้นเหรอว็อดก้า” เสียงของยีนดังขึ้น “เปล่า ครับ ผม…ผมไม่กล้าหรอกครับ” ว็อดก้าแก้ตัวตะกุกตะกัก “แต่เมื่อกี้นี้ ฉันได้ยิน…” “หยุดซะที” เสียงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้นอีก โคนันกำลังสงสัยว่าเค้าคงเป็นหัวหน้าของพวกชายชุดดำ “แทนที่พวกแกจะมา เถียงกัน ทำไมไม่ลองคิดดูให้ดีว่าใครที่มันทรยศเรา” เสียงนั้นดังขึ้นอีก “หรือ ว่าจะเป็นคริส..” เสียงว็อดก้าดังขึ้นอีก “ไม่มีทาง คริสคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด” เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้นอีก “หรือว่าแก ว็อดก้า” ยีนพูดขึ้น “โธ่ ลูกพี่อย่าพูดเล่นอย่างนี้ซิฮะ ผมไม่กล้าหรอก” ว็อดก้าพูดอย่างรวดเร็ว “บางทีอาจจะเป็น…” เสียงหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น ทันใดนั้นโคนันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมอง เค้าอยู่ เมื่อโคนันเงยหน้าขึ้นไปก็เจอกับ “อาจารย์โจดี้” โคนันพูด “มา แอบฟังอยู่ตรงนี้จะมีอะไรดีขึ้นมาล่ะ คุโด้ ชินอิจิ” คำทักทายแบบนี้ทำเอาโคนันถึงกับสะดุ้ง “เอาล่ะคุโด้คุง เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า” ว่าพลางก็เอาผ้าเช็ดหน้าที่มียาสลบโปะเข้าใส่โคนันแล้วลากตัวเขาเข้าไปใน ห้องประชุม “สวัสดีค่ะ หัวหน้า ยีน ว็อดก้า” เธอเน้นเสียงหวานที่ชื่อของยีน “คริส” ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ที่ แท้อาจารย์โจดี้ก็คือ คริส วินยาร์ต นักแสดงชื่อดังจากอเมริกานั่นเอง ที่แท้เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกชายชุดดำ “เอาล่ะ ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษมาให้กับทุก ๆ คน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเ***้ยมเกรียม แล้วถอยหลังออกไปนิดหน่อยให้ทุกคนได้เห็นโคนัน “โคนัน” เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น “ผิดแล้วล่ะค่ะ เด็กคนนี้คือ คุโด้ ชินอิจิตังหากล่ะคะ” คริสยังพูดต่อไป “เธอจับมันได้ที่ไหนคริส” ยีนเอ่ยถามขึ้น “ในโรงงานนี่ล่ะ มันสะกดรอยตามว็อดก้ากับแบรคมา” (แบรคคือลูกน้องของว็อดก้าค่ะ) “ว็อดก้า ทำไมนายไม่ระวัง”  ยีนเอ่ยขึ้นอีก “ผมขอโทษ หัวหน้าครับ เราจะทำยังไงกับมันดีล่ะครับ” ว็อดก้าเปลี่ยนเรื่อง “เอาไปขังไว้ก่อน” เสียงหัวหน้าใหญ่ฟังดูมีแววเหิมเกรียม “เอ๋ พ่อออกไปไหนล่ะเนี่ย สงสัยจะออกไปซื้อเหล้าอีกแล้วล่ะซิ” รันพูดขึ้นหลังจากขึ้นมาบนบ้านแล้ว “ป่าน นี้หมอนั่นจะเป็นไงบ้างนะ” เธอยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ พลันตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษบนโต๊ะ “พ่อไปเล่นไพ่นกกระจอก ไม่ต้องรอนอนไปก่อนได้เลย” เธออ่านเสียงดังแล้วนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวแล้วคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ ผ่านมา แต่แววตา ท่าทางครุ่นคิดของเธอต้องสะดุดลงเมื่อมีคนมาเคาะประตูบ้าน เธอลุกขึ้นมาเปิดประตูบ้าน “พี่หมอ” รันพูดขึ้นหลังจากเห็นว่าใครที่มาหาเธอ “ที่ นี่ที่ไหนกันนะ…ทำไมมันมืดอย่างนี้ล่ะ หรือว่าเราจะตายแล้ว แต่…โอ้ย เจ็บที่นา เราคงยังไม่ตายหรอก หรือว่าพวกมันจะจับเรามาขังไว้” โคนันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ สติของเขาเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง “จะทำยังไง ดี พวกมันต้องฆ่าเราแน่ ๆ…แล้ว…แล้วเราก็คงไม่ได้เจอกับเธอคนนั้นอีก คงไม่ได้กลับไปเป็นคุโด้ ชินอิจิอีก…เราจะทำยังไงดี หรือว่าเราจะโทรไปหาดร.ดี…หรือจะโทรไปหาเจ้าบ้าเฮย์จิ หรือจะโทรไปหาเธอ รัน ฉันจะทำยังไงดี” เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง “ไม่…ไม่ได้…เราจะให้ใครมา เดือดร้อนไปกับเราไม่ได้ แต่…แต่ถ้าไอ้พวกนี้มันไม่ถูกจับ พวกมันก็ต้องทำร้ายคนอีกมากมาย แต่ถ้าเราโทรไปหาเฮย์จิล่ะก็… ไม่ หมอนั่นอาจจะตกอยู่ในอันตรายถ้าเราโทรไป ฉันจะทำยังไงดีนะ” “ชั้นต้องหา ทางออกไปจากที่นี่และจับไอ้พวกนั้นให้ได้ด้วยตัวของชั้นเอง” เค้าพึมพำออกมาอย่างมุ่งมั่น “อะไรนะ…จริงเหรอ…ได้…ได้…ฉันจะรีบ ไป…ได้…อืม…รู้แล้วน่า…ได้…รอฉันสักเดี๋ยวล่ะกัน” เสียงใครบางคนคุยโทรศัพท์อยู่ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน โคนันกำลังนั่งคิดอะไรบางอยู่ อยู่ในที่คุมขังมืดมิดนั่น “ใครกันนะ เสียงนั่น เสียงที่คุ้นหูเหลือเกิน เสียงของใครกันนะ มันเป็นใครกันแน่นะ” “เสียง คุ้นหูเหลือเกิน ฉันต้องรู้จักมันแน่ ๆ “ “แล้วยังจะมีอาจารย์โจดี้อีก เธอเป็นใครกันแน่นะ หรือว่า…” “ต้องใช่แน่ ๆ ผู้หญิงคนนั้น คน ๆ นั้น” “คริ ส วินยาร์ต ต้องเป็นเธอแน่ ๆ มิน่าล่ะ ถึงได้หายไปเลยนับตั้งแต่อาจารย์โจดี้ปรากฎตัวขึ้น” “และคน ๆ นั้นก็ต้องเป็น…..เค้าอย่างแน่นอน” “แต่ว่าเค้าอย่างนี้ทำไมนะ ทำไมเค้าถึงต้องทำอย่างนี้นะ” “แล้ว ทำไมไม่บอกให้มันเร็วกว่านี้ล่ะ อยากให้หมอนั่นตายไปก่อนรึไง” เสียงของเฮย์จินั่นเอง เค้ากำลังโวยวายใครบางคนอยู่ “หมอนั่น หมอไหน ก็นายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ก็ฉันติดต่อนายไม่ได้เลยนี่” คาซึฮะเถียงต่ออย่างไม่ลดละ “แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงล่ะ” เฮย์จิถาม “รันโทรมาบอกน่ะสิ ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ” “บ้า จริง ดึกป่านนี้แล้วจะไปหาตั๋วเครื่องบินที่ไหนทัน นี่ขับรถให้มันเร็ว ๆ หน่อยซิ” ว่าพลางก็หันไปเร่งคนขับรถแท็กซี่ที่นั่งอยู่ข้างหน้า คนขับรถหันมาดูเขาทีนึงแต่ก็ไม่อยากจะเถียงด้วย ในที่สุดก็ถึงสนามบิน “ขอ โทษนะค่ะ เที่ยวบินสุดท้ายตั๋วหมดแล้วและเครื่องก็จะออกในอีก 20 นาทีนี้แล้วค่ะ” เสียงพนักงานที่สนามบินพูดกับพวกเฮย์จิ “เห็นม่ะ ไม่มีตั๋วแล้ว ไปพรุ่งนี้ไม่ได้รึไง” คาซึฮะถาม “เธอจะบ้าเหรอ รันโทรมาบอกว่าโคนันหายตัวไปเธอยังจะไม่เดือดร้อนอีกเรอะ” “ก็แค่หายตัว ไปเองนี่นา พ่อรันเป็นนักสืบนะ เดี๋ยวก็หาตัวเจอแล้วล่ะ” “เธอไว้ใจตา ลุงนั่นงั้นเหรอ เฮ้พี่ชาย” พูดกับคาซึฮะจบก็หันไปพูดกับผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเดินมาอยู่ใกล้ ๆ “พี่ ชายจะไปไหนเหรอ” “อ้อ พี่กับแฟนจะกลับบ้านที่โตเกียวน่ะ” “ทำไม มาช้าจังเลยล่ะ เฮย์จิ” รันถาม “ก็ยัยนี่น่ะซิ” พูดพลางก็เหล่ไปที่คาซึฮะ “ก็นายอยากปิดมือถือเองนี่นา” “มือถือมัน แบตหมดตะหากล่ะ” “ดีนะที่ฉันบอกพี่ชายคนนั้นว่าพ่อเจ็บหนักต้องรีบมาน่ะ แล้วก็ดีนะที่พี่ชายคนนั้นใจดีขายตั๋วให้น่ะ” เฮย์จิยังพึมพำอยู่ “เอาล่ะรีบไปกันเถอะ ไปช่วยหมอนั่นกัน” “ไปทางไหน ต่อน่ะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น “ทางนี้” อีกเสียงที่ฟังดูเล็กกว่าตอบกลับมา “เธอแน่ใจนะ ว่าจำทางไม่ผิดน่ะ” อีกเสียงที่ฟังดูทุ้มที่สุดดังขึ้น “แน่ ใจซิ” “แล้วเราจะไว้ใจเธออีกได้ยังไง” เสียงแรกดังขึ้นอีก “ถ้าไม่ ไว้ใจก็ไม่ต้องตามมา” เสียงเล็ก ๆ นั้นตอบกลับมาอีกครั้ง “ใกล้จะถึงรึ ยังล่ะ” เสียงที่ทุ้มที่สุดเอ่ยขึ้น “อีกนิดนึง นิดเดียวเท่านั้น รอหน่อยนะ” เสียงเล็ก ๆ ตอบกลับมาอีกครั้ง แต่ประโยคหลังเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า “เราจะไปทางไหนกันล่ะ” เฮย์จิถามขึ้น “จากที่ผมสืบมามันน่าจะอยู่ทางนี้นะครับ หรือหมวดว่ายังไงครับ” พี่หมอของรันหรืออาราอิเดะ โทโมอากิเอ่ยขึ้น “อ้อ ผมไม่ทราบหรอกครับ ก็คุณไม่เคยบอกผมเรื่องตัวจริงของคุณเลยนี่” “นั่น ซิ นั่นซิ ปิดเรื่องไว้ซะเงียบเลยนะ” เสียงของหมวดทาคางิกับหมวดซาโต้นั่นเอง “อย่างเพิ่งทะเลาะกันเลยค่ะ เราต้องไปช่วยโคนัน เอ่อ หมอนั่นก่อนนะค่ะ” รันพูดอย่างร้อนใจ “ใน ที่สุดก็ออกมาได้ซะที” เสียงใครบางคนพึมพำขึ้นพร้อมกับเสียงหอบเหนื่อยแล้วเขาก็ได้ยินเสียงของใคร บางคนข้างล่างพูดกัน “เชอร์รี่ เธอเองเหรอเนี่ย ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ ไปทำภารกิจลับซินะ” เสียงของคริสนั่นเอง “ใช่ แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ขนาดฉันอยู่ใกล้คุโด้มากกว่าเธอ ยังโดนเธอแย่งผลงานไปได้ เฮ้อ ความจริงฉันน่าจะจับตัวหมอนั่นมาตั้งแต่แรก ไม่น่าเลย” อีกเสียงตอบกลับมา โคนันที่ฟังอยู่ในช่องแอร์ข้างบนถึงกับ อึ้งเมื่อได้ยินเสียงของไฮบาระดังขึ้น และต้องตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเขาได้รู้ว่าความจริงแล้วไฮบาระปลอมตัวไปเพื่อ จะจับเขา “แล้วเธอจัดการกับดร.อะไรนั่นยังไงล่ะ เชอร์รี่” คริสถามอีก “ก็ ปิดปากเขาไปชั่วนิรันน่ะซิ” น้ำเสียงฟังดูโหดขึ้นเล็กน้อย โคนันถึงกับ อึ้งหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของไฮบาระ “เอาล่ะ ฉันจะไปแปลงโฉมให้กลับมาเป็นคนเดิมซะหน่อยขอตัวนะ คริส” ไฮบาระเอ่ยขึ้นแล้วเดินจากไป ประตูห้องคุมขังของโคนันโดนเปิดออกแต่ ข้างในกลับว่างเปล่า ทำให้คนที่มาเปิดถึงกับหน้าเสีย “หายไปไหนแล้วล่ะ หรือว่าจะหนีไปแล้ว บ้าจริง” ประตูห้องปิดลงเหมือนเดิมอีกครั้ง

“ไม่อยากจะเชื่อ ไฮบาระ ที่แท้เธอปลอมตัวเข้าไปเพื่อจับฉันเหรอเนี่ย” โคนันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนนี้เค้าออกมานอกโรงงานได้แล้วแต่กว่าจะออกมาได้ก็ช่างยากลำบากเหลือเกิน และตอนนี้ฟ้าก็เริ่มสว่างแล้วด้วย ถัดออกไปไม่ไกลนัก มีคนเห็นโคนันเข้าแล้ว “นั่นมัน…” เสียงทุ้ม ๆ ของใครคนนึงดังขึ้น “ใช่ จริง ๆ ด้วย” อีกเสียงดังขึ้น แล้วทั้งสองก็ออกวิ่ง สองคนนั้นวิ่งมาทาง ด้านหลังของโคนัน หนึ่งในสองเอามือปิดปากโคนันเอาไว้ โคนันเริ่มดิ้นแต่แล้ว พล้อก ! ! ! ชายอีกคนเอาไม้ตีหัวโคนัน ด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียอยู่แล้วทำให้โคนันสลบทันที “หนีออกมาได้ ยังไงกันนะ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น “แล้วจะทำยังไงกับมันล่ะ” เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้น “เดี๋ยวก็คงฟื้นแล้วล่ะ” อีกเสียงดังขึ้น (อ่า 3 คนนี้คือ 3 คนเดียวกับที่เคยปรากฎตัวแล้วตอนต้นตอนน่ะค่ะ) โคนันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วเขาก็เห็นคนสามคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอ “ดร.อากาสะ ลุง ไฮ…ไฮบาระ” โคนันพูดขึ้นอย่างตกใจ “ฟื้นแล้วเหรอ” เสียงทุ้ม ๆ ของดร.อากาสะดังขึ้น “สลบไปตั้งนานเลยนะ คุโด้” ไฮบาระพูดขึ้นด้วยเสียงเล็ก ๆ ของเธอ เธอยังตัวเล็กอยู่เลย “หนี หนีเร็วลุง หนีเร็วดร. ไฮบาระ ไฮบาระจะฆ่าพวกเรา” โคนันพูดแต่โคโกโร่กับดร.อากาสะกลับหัวเราะซะนี่ โคนันหันไปมองคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างงง ๆ แล้วถามขึ้นว่า “นี่มันอะไรกัน แน่น่ะ” “แกเป็นนักสืบก็คิดเอาเองซิวะ” โคโกโร่ว่า “ใกล้จะถึง รึยังค่ะ พี่หมอ” รันถามด้วยความร้อนใจ “ใกล้แล้วหล่ะ เลี้ยวซ้ายอีกทีนึงก็ถึงแล้ว” “ทำไมมันไกลจังล่ะค่ะ” คาซึฮะถามบ้าง “ทำไม เหนื่อยเหรอ” เฮย์จิถามกลับ “อือ ก็เดินมาตั้งไกล” คาซึฮะตอบ “ก็ บอกแล้วว่าไม่ต้องมา” เฮจิย์ว่า แต่หมออาราอิเดะทำมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบเมื่อมาหยุดอยู่ที่หน้าโรงงาน (โรงงานที่พวกโคนันอยู่อ่ะค่ะ) “พวกคุณเรียกกำลังเสริมได้แล้วล่ะ ที่นี่ไม่ผิดแน่”หมออาราอิเดะหันมาบอกหมวดทาคางิ “โอ้ย ผมนึกไม่ออก รีบ ๆ บอกมาซะทีซิ” โคนันโวยวาย “งั้นฟังให้ดีนะ” ดร.อากาสะว่า แล้วเริ่มเล่า “หนูไอน่ะ เค้าได้รับคำสั่งลับให้มาจับตัวนายไป เพราะพวกชายชุดดำรู้สึกสงสัยว่าทำไมอยู่ดี ๆ โมริ โคโกโร่ถึงได้เก่งกาจนัก สุดท้ายพวกมันก็จับได้ว่านายคือคุโด้ ชินอิจิ” “แต่องค์กรก็ยัง ไม่แน่ใจนัก พวกมันก็เลยส่งชั้นมาอยู่กับดร.เพื่อให้สืบความจริงและจับตัวนายกลับมา ฉันไม่รู้ว่าจะมาจับนายได้ยังไงนอกจากจะสร้างภาพขึ้นมาทำเป็นว่าตัวเองหัก หลังองค์กร กินยานั่นเหมือนนาย แล้วก็หนีออกมาเพื่ออาศัยอยู่กับดร. ตอนแรกฉันเองก็ไม่อยากเชื่อว่าแผนนี้มันจะได้ผล” ไฮบาระเล่าบ้าง “อ๋อ เธอคงคิว่าฉันกับดร.โง่ล่ะซินะ” โคนันพูดอย่างอารมณ์เสีย “เปล่าซะหน่อย ตอนแรกฉันก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันล่ะว่าจะบอกองค์กรว่านายไม่ใช่คุโด้ดีรึ เปล่า แต่นึกไม่ถึงองค์กรกลับรู้ซะก่อนว่านายคือคุโด้ ชินอิจิตัวจริง พวกเขาเร่งให้ฉันรีบจับตัวนายกลับมา แต่เพราะฉันรู้สึกว่าเริ่มผูกพันกับ…กับทุก ๆ คนแล้วฉันเลยยืดเวลาออกไปโดยการส่งข่าวมาบอกองค์กรว่าฉันยังไม่พร้อม แต่นึกไม่ถึงว่านายจะแอบมาที่นี่ซะก่อน” ไฮบาระตอบคำถามแล้วเล่าต่อ “แย่ แล้ว ลูกพี่ เจ้าเปี๊ยกนั่นหายไปแล้ว” ว็อดก้าวิ่งมารายงานยีน “แกว่า อะไรนะว็อดก้า” ยีนตะคอกถามว็อดก้า “เมื่อกี้นี้ผมกับแบรคจะเอาข้าวไป ให้มันแต่พอเข้าไปข้างในมันก็หายไปแล้ว” ว็อดก้าพูดเสียงตะกุกตะกัก ยีน โมโหมากเขารีบวิ่งไปดูที่ห้องลับใต้ดาดฟ้าซึ่งเป็นที่คุมขังโคนัน ภายในห้องไม่มีใครอยู่จริง ๆ “นายก็กลับไปแล้ว ทีนี้จะทำยังไงล่ะลูกพี่” ว็อดก้าถาม “แล้งไงต่อล่ะ เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมาอยู่ที่นี่” โคนันถามต่อ “ตอนที่นายโทรศัพท์มา น่ะ ฉันเป็นคนรับสายเองล่ะ ตอนนั้นนายพูดถึงคน ๆ นึง” “อ๋อ นายนานาตะ ซามากิ” โคนันลืมนายคนนี้ไปแล้วสนิทเลย “ใช่ มันเป็นคนขององค์กร” ไฮบาระว่า “มันทำอะไรเหรอ” โคนันถาม “ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าคงเป็นงานใหญ่ ไม่งั้นนายใหญ่คงไม่ยอมให้เข้ามาในนี้” ไฮบาระอธิบายต่อ “พอหนูไอเค้าลงมาบอกฉันว่านายอาจจะกำลังตกอยู่ใน อันตรายฉันก็เลยคิดว่าน่าจะไปหาโมริคุงให้มาช่วยๆ กันตามหานาย” ดร.อากาสะเล่าต่อ “ระหว่างทางก็เจอรันกำลังคุยอยู่กับอายูมิ แต่เราไม่อยากให้เธอต้องมาเสี่ยงไปด้วยเลยไม่ได้บอก รีบตรงไปหาคุณโมริทันที คิดว่ายังไงซะก็คงต้องบอกความจริงให้รู้แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะรู้อยู่แล้ว ว่านายคือดุโด้ ชินอิจิ” ไฮบาระเล่าต่อ “ก็ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ฉันไม่โง่สักหน่อยฉันรู้มาตลอดล่ะ” โคโกโร่เล่าในขณะที่โคนันทำหน้าทึ่งสุด ๆ “พอสองคนนี้มาที่บ้านฉันก็พอจะรู้ล่ะว่าเกิดเรื่องขึ้นกับนาย พวกเราก็เลยออกตามหานาย” “เราไปที่ร้านกาแฟแห่งนึงก็เจอกับหมออาราอิเดะ เขาบอกว่าเห็นนายกับอาจารย์โจดี้ตรงมาทางนี้ฉันก็เลยพอจะเดาได้ลาง ๆ ว่านายกำลังถูกสะกดรอยตาม” ไฮบาระเล่าต่อ “ฉันก็เลยเอาแว่นตาสำรองสะกด รอยตามมาอีกต่อนึง แต่ระหว่างทางแบตมันหมดเลยต้องให้หนูไอนำทางต่อจนมาถึงที่นี่” ดร.อากาสะเล่า “พอมาถึงนี่เราก็ทำทีเป็นว่าให้หนูไอกลับเข้าไปในองค์กร อีกครั้งเพื่อเอาตัวแกออกมา” โคโกโร่เล่า “แต่พอฉันเปิดประตูห้องขังของ นายฉันก็แทบเป็นลมเพราะไม่เจอนาย” ไฮบาระเล่าต่อ “กำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดี ดร.ก็ติดต่อมาว่านายอยู่กับเขา ฉันก็เลยหนีออกมา” “แล้วทำไมต้องทุบหัวฉันด้วยล่ะ” โคนันถามอย่างเอาเรื่อง พลางเอามือจับหัวที่ตอนนี้มีผ้าพันแผลพันอยู่ “ก็ นายดิ้นนี่นา” ดร.แก้ตัว “แม้แต่กระจกที่สะท้อนทีอย่างตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่อาจสะท้อนตัวตนที่แท้จริงได้” ตอนจบ : คดีสุดท้ายของโคนัน ตอนที่ 4 “นายว่ายังไงบ้างน่ะลูกพี่” ว็อดก้าถามหลังจากยีนโทรไปรายงานนายใหญ่เรื่องที่โคนันหายตัวไป “นายไม่ รับโทรศัพท์ ฉันกำลังสงสัยว่ามันคงหนีไปทางช่องแอร์” ยีนพูด “นั่นน่ะ สินะลูกพี่” ว็อดก้าเสริม “แย่จริง เอ๊ะ แล้วนี่เชอร์รี่หายไปไหนแล้วล่ะ” คริสถาม “เห็นว่าจะไปพักน่ะ” ยีนตอบ “แต่ เมื่อกี้นี้ ฉันไปดูที่ห้องของเธอมา ไม่เห็นมีใครเลยนี่” คริสยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “หรือว่า…” ยีนพูดแล้วทิ้งท้ายเอาไว้ “ทาคางิ ซาโต้ ทำอะไรทำไมไม่บอกฉันซักคำฮ่ะ คุณก็เหมือนกันหมออาราอิเดะ คุณเป็นหมอนะ นึกว่าตัวเองเป็นสายลับรึไง ทำอะไรไม่บอกผมสักคำ” สารวัตรเมงูเระเอ่ยขึ้น เขามาถึงหน้าโรงงานพร้อมกับกำลังเสริม “ขอโทษนะค่ะ สารวัตร” หมวดซาโต้เอ่ยเสียงหวาน “สารวัตรครับผมว่าเราควรจะกระจายกำลังออกเป็น สี่ส่วนนะครับ” เฮย์จิที่เงียบมานานเอ่ยขึ้น “ใช่ค่ะ ส่วนแรกเข้าทางหน้า ส่วนที่สองเข้าทางหลัง” คาซึฮะพูด “ส่วนที่สามทาง ซ้าย ส่วนที่สี่ด้านขวา แค่นี้เราก็ล้อมพวกมันไว้ทุกด้านแล้วล่ะค่ะ” รันพูดบ้าง “ฉันรู้หรอกน่า ฉันเป็นสารวัตรนะไม่ต้องให้เด็กอย่างพวกเธอมาสอนหรอก” สารวัตรเมงูเระพูดขึ้นจากนั้นเขาก็สั่งแบ่งกระจายกำลังออกเป็นสี่ส่วน “ทำไม พวกเราไม่ไปเข้าด้านหน้าล่ะเฮย์จิ มาด้านซ้ายทำไม มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้นเลย” คาซึฮะเริ่มบ่นเพราะเฮย์จิ บอกให้มาทางด้านซ้าย “เอาเถอะน่า เอะ นั่นรอยเลือดนี่” เฮย์จิหันไปเห็นรอยเลือดของโคนันที่เกิดจากการโดนทุบหัวเข้าเข้า เขาเอานิ้วไปจับแล้วพูดขึ้นว่า “แห้งแล้ว คงจะมีมาประมาณ 2 ชั่วโมงขึ้นไปแล้ว” “เลือดใครกันนะ หวังว่าคงจะไม่ใช่ของ…” รันพูดแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ไม่ใช่หรอกน่ารัน ทำใจให้สบายเถอะ” คาซึฮะปลอบ “เฮย์จิ ตรงนั้นมีบ้านร้างล่ะ” หมออาราอิเดะพูด “เราไป ดูกันเถอะ หมวดทาคางิ คุณพากองกำลังบุกเข้าไปก่อนนะฮะ แล้วเดี๋ยวพวกผมตามไป” เฮย์จิสั่งแล้วเรียกรันกับคาซึฮะแยกไปอีกทาง “ว่า ไงทาคางิ นี่มันโรงงานร้างชัด ๆ พวกเธอกลับบอกว่านี่เป็นองค์กรอะไรไม่รู้บ้าบอ” สารวัตรพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ก็หมออาราอิเดะเค้าบอกว่าที่นี่มัน…” ทาคางิเถียง “เค้าเป็นหมอนะ ส่วนนายน่ะเป็นตำรวจ ทำไมต้องเชื่อเขาด้วยล่ะ” เมงูเระเริ่มระเบิดอารมณ์ “ก็เค้าเป็น…” “ทา คางิคุง” ทาคางิพูดยังไม่ทันจบซาโต้ก็เรียกชื่อเขาเสียงดัง “เป็นอะไร” สารวัตรถาม “เป็น…เป็นคนที่น่าเชื่อถือนี่ครับ” ทาคางิตอบ แต่คำตอบนี้ทำเอาเขาถึงกับโดนด่ายกใหญ่ “งั้นเรารออยู่นี่ก่อน ดูซิว่าคุณหมอผู้น่าเชื่อถือจะว่ายังไง” สารวัตรเริ่มโมโหสุดขีด “คุ โด้” เสียงเรียกจากเฮย์จิทำให้โคนัน ไฮบาระ ดร.อากาสะและโคโกโร่หันไปดู “พวก นาย…รัน เธอมาที่นี่ได้ยังไง” โคนันถาม “พวกฉันไม่บื้อนิ่” เฮย์จิตอบ “เรื่อง มันยาวน่ะ เอาไว้ค่อยเล่าก็แล้วกัน เข้าไปในนั้นก่อนเถอะ” หมออาราอิเดะพูดพลางชี้นิ้วไปที่โรงงาน “ไม่มีทาง ในนี้มีคนอยู่แน่ ๆ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ล่ะ” ไฮบาระโวยวายเมื่อเข้ามาในโรงงานซึ่งขณะนี้ไม่มีใครเลยนอกจากพวกเขากับตำรวจ กำลังเสริม ในขณะที่สารวัตรเถียงอยู่กับคนอื่น ๆ โคนันก็เดินสำรวจไปทั่ว แต่เสียงของทุกคนทำให้สมาธิเขาแตกกระจายจนกระทั่ง “เงียบ ๆ กันหน่อยไม่ได้รึไง” โคนัน เฮย์จิและโคโกโร่ตะหวาดขึ้นพร้อมกัน พวกเขาสามนักสืบใหญ่กำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะมีทางหนีทางอื่นหรือไม่ ทุกคนในที่นั้นเงียบลงทันที วิ้ว วิ้ว “เสียงลมพัด” โคโกโร่พูดขึ้น “แต่ในนี้ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีทางไหนที่ลมจะพัดได้เลย นอกจาก…” เฮย์จิพูด “ห้องใต้ดิน” โคนัน โคโกโร่ เฮย์จิพูดพร้อมกันอีกครั้ง โคนันเดินไปเรื่อย ๆ ก็เห็นผนังที่นึงนูนขึ้นมาเขาจึงเอามือกดลงไป ทันใดนั้นผนังตรงนั้นก็ยุบตัวลงไปช้า ๆ ทันใดนั้นที่พื้นซึ่งเป็นปูนก็กำลังส่งเสียงดังเหมือนจะแยกจากกัน ครืน ครืน ทันใดนั้นพื้นที่บริเวณกลางโรงงานก็แปลสภาพเปลี่ยนจากพื้น ปูนกลายเป็นพื้นไม้ บนไม้มีปุ่มตัวอักษรอยู่เต็มไปหมด “คงต้องใช้รหัส” โคโกโร่กล่าวขึ้น “รหัสอะไรล่ะ” เฮย์จิพูดขึ้น “อาจจะเป็นชื่อของ องค์กร ไฮบาระ องค์กรเธอชื่ออะไร” โคโกโร่ถาม “ฉันไม่เคยรู้หรอกว่า องค์กรชื่ออะไร” ไฮบาระตอบ เป็นคำตอบที่ทำเอาสามนักสืบแทบอยากจะร้องไห้ “บาง ทีอาจจะเป็นคำว่า dead devil ก็ได้นะ” โคนันพูดขึ้น เฮย์จิลองกดดู พื้นเริ่มสั่นอีกครั้งแล้วก็แยกออกเป็นสองทางมีบันไดให้ลงไปข้างล่าง “เฮ้ นายรู้ได้ไงน่ะคุโด้” เฮย์จิถาม “แล้วฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง” “หยุด ทำไมล่ะยีน เดี๋ยวพวกมันก็ตามมาทันพอดี” คริสถาม “ไม่หรอก พวกมันไม่รู้หรอก” ยีนว่า “แต่เชอร์รี่อาจจะพาพวกนั้นมา” ว็อดก้าพูดบ้าง “ไม่มีใครรู้เรื่องห้องใต้ดินนี่ นายไม่เคยบอกใครนอกจากฉัน และถึงจะรู้ว่ามีห้องนี่แต่ก็ไม่มีทางรู้รหัสหรอก” ยีนพูด “นายสร้าง ห้องนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” คริสถาม “นายไม่ได้สร้างเองหรอก นายจ้างนายนานาตะมาสร้าง เมื่อปีที่แล้วแต่เพิ่งจะเสร็จเมื่อไม่กี่เดือนนี้เอง” ยีนอธิบาย “มิ น่า นายไม่ให้มานี่เลย ตั้งแต่ปีก่อน” ว็อดก้าพูดขึ้น “หยุดนะ พวกนายหนีไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ” เสียงของเฮย์จิดังขึ้นพวกเขาไล่มาทันแล้ว “แย่ แล้วยีน เราจะทำยังไงต่อล่ะ” คริสถาม “เธอกับว็อดก้า แล้วก็คนอื่น ๆ ต้องโดนจับน่ะสิ” ยีนตอบ “อะไรนะ” คริสถาม “เห็นมั้ยล่ะค่ะ สารวัตรที่นี่มีคนอยู่จริง ๆ ด้วย…” ซาโต้พูดขึ้นแต่ก็ต้องชะงักไปเพราะเมงูเระไม่ได้อยู่ตรงนั้น “เอ๋ สารวัตรหายไปไหนนะ คุณรันเห็นบ้างไหมค่ะ” ซาโต้ถาม “ไม่เห็นเลยล่ะค่ะ โคนัน ก็หายไปเหมือนกันค่ะ” รันตอบ “คุณซาโต้ครับ เดี๋ยวผมจะพาผู้ต้องหากลับสน.ก่อนนะครับ” ทาคางิมารายงาน ผู้ต้องหาของเขาก็คือ คริส ยีน ว็อดก้า และสมาชิกขององค์กรอีกหลายคน “จะ หนีไปไหนเหรอครับคุณ dead devil หรือจะให้ผมเรียกว่าสารวัตรเมงูเระเหมือนเดิมล่ะฮะ” โคนันเอ่ยขึ้น ทำให้คนข้างหน้าหยุดกึก “เธอพูดอะไรน่ะโคนัน ฉันแค่จะมาเดินสำรวจรอบ ๆ ซะหน่อยก็เท่านั้น” เมงูเระแก้ตัว “หยุดเถอะครับ สารวัตรผมจำเสียงคุณได้นะครับ” โคนันพูดต่อ “ถ้าเธอจะพูดอย่างงั้นล่ะก็ ฉันก็คงต้องขอถามเธอซะหน่อยล่ะว่า เธอมีหลักฐานอะไรหรือเปล่า” เมงูเระพูด “แม้ แต่กระจกที่สะท้อนทีอย่างตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่อาจสะท้อนตัวตนที่แท้จริงได้” ตอน จบ : คดีสุดท้ายของโคนัน “ผมไม่มีหลักฐานหรอกครับ แต่ถ้าให้พวกนั้นชี้ตัวล่ะก็ ยังไงสารวัตรก็คงหนีไม่รอด มอบตัวเถอะนะครับ” โคนันพูดต่อ “ไม่ได้หรอกนะ” เมงูเระพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าพร้อมกับหยิบปืนขึ้นมา “ชินอิจิคุง ฉันไม่อยากทำอย่างงี้เลย ไม่อยากให้เธอต้องตายด้วยน้ำมือของฉันเลย” เมงูเระพูดต่อ “ถ้าจะกรุณาผมล่ะก็ ช่วยบอกหน่อยเถอะครับว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้ คุณสร้างองค์กรนี่ทำไมกัน” โคนันถาม “เพราะว่าฉันอยากได้เธอคืนมาน่ะสิ เธอคนนั้น คนที่ฉันเฝ้ารอมาแสนนาน” เมงูเระพูด “ใครกันครับ” โคนันถามต่อ “ลูก สาวของฉัน เมื่อหลายปีก่อน…ก่อนที่เธอจะเกิดซะอีก ตอนนั้นมิโดริ (ภรรยาสารวัตรค่ะ) เธอคลอดลูกสาวคนแรกของฉันแต่…แต่หลังจากคลอดได้ไม่กี่วันลูกสาวฉันก็ตาย ฉันเสียใจมาก ฉันอยากจะชุบชีวิตลูกสาวฉันขึ้นมา ฉันก็เลยแอบสร้างองค์กรนี้ขึ้นมาเงียบ ๆ“ เมงูเระอธิบาย “แล้วทำไมถึง ต้องฆ่าคนมากมายด้วยล่ะครับ” โคนันถามต่อ “เอามาทดลองยาน่ะสิ คนพวกนั้นอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ เอามาลองยาซะยังจะดีกว่า” เมงูเระอธิบาย คำอธิบายนั้นทำเอาโคนันถึงกับเสียวสันหลัง “เอาละ ถึงเวลาของเธอแล้วชินอิจิคุง” เมงูเระพูดขึ้น โคนันหลับตาสนิท เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นคนที่เขาไว้ใจ มากคนนึง ไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนของพ่อจะมาฆ่าเขา ปัง เสียงปืน ดังขึ้นแล้ว แต่โคนันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองไม่เป็นอะไรเลย เมื่อเขาลืมตาขึ้นภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา หมออาราอิ เดะกับเฮย์จิแล้วก็โคโกโร่กำลังจับตัวสารวัตรอยู่ ตรงหน้าเขามีร่าง ๆ หนึ่งนอนจมกองเลือด เธอถูกยิง “ไฮบาระ” โคนันตะโกน “ทำไมเธอทำอย่าง งี้ล่ะ” พูดพลางก็คุกเข่าลงข้าง ๆ ร่างของเด็กสาวที่มีลมหายใจอ่อนระรวย ช้อนศีรษะเธอมาไว้บนตัก “ฉันอยากจะไถ่บาปทั้งหมดที่ฉันทำไปน่ะสิ แล้วอีกอย่างเหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือ…ฉัน…รัก…นาย” คำตอบนั้นแผ่วเบาแต่จับจิตจับใจคนฟังเหลือเกิน “เธออย่าเพิ่งพูด….” โคนันพูดยังไม่ทันจบ ไฮบาระก็ยกมือขึ้นปิดปากเขา มืออีกข้างของเธอล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า “นี่คือยา CX 800 T มันจะทำให้นายกลับไปเป็นคุโด้ ชินอิจิเหมือนเดิม” ไฮบาระพูดเสียงแผ่วเบากว่าเดิม “ทำไมเธอไม่กินล่ะ” โคนันถาม “มันมี อยู่เม็ดเดียว แล้วฉันก็กำลังจะตาย นายเอาไปเถอะ” โคนันรับยามาจากไฮบาระ ทันใดนั้นร่างกายของเด็กสาวก็หยุดการทำงาน เธอตายซะแล้ว “ไฮบาระ” โคนันตะโกนออกมาอีกครั้ง

ณ สำนักงานนักสืบโมริ “ทำไมเธอไม่พูดกับคุโด้คุงล่ะ รัน ตอนนี้เขาก็กลับมาเป็นคนเดิมแล้วนี่นา” คาซึฮะถาม แต่ไม่มีคำตอบจากปากรัน “อ้าว เฮย์จิ คุโด้ มากันแล้วเหรอ” คาซึฮะยังพูดต่อ “เล่าให้ฟังบ้างซิ ผลการสอบปากคำน่ะ” คาซึฮะยังถามต่ออย่างสงสัย ชินอิจิเหลือบตาไปดูหน้ารันแวบนึง ตั้งแต่กลับมาจากโรงงานจนถึงวันนี้ก็สิบวันแล้ว แต่รันยังไม่พูดกับเขาเลย “ก็ ไม่มีอะไรนี่ พวกนั้นก็รับสารภาพ สารวัตรก็โดนจับ ส่วนยีนก็…” เฮย์จิพูดไม่ทันจบชินอิจิก็สวนขึ้นว่า “พวกนายเล่ามาก่อนเถอะว่าตามฉัน ไปที่โรงงานได้ยังไง” ชินอิจิถามบ้าง “อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ…” คาซึฮะพูดแล้วหันไปมองหน้ารัน “ผมเล่าเองก็แล้วกันครับ” หมออาราอิเดะพูด เขาเดินเข้ามาพร้อมกับใครคนนึงที่ทำเอาคาซึฮะกับรันตะลึง “ยีน” รันกับคาซึฮะพูดพร้อมกัน “ไม่ใช่หรอกครับ ชื่อจริง ๆ ของเขาคือ อากาอิ ชูอิจิ เค้าเป็นเหมือนกับผม” หมออาราอิเดะอธิบายแล้วก็เล่าว่า “คือ ความจริงแล้วผมเป็น FBI น่ะครับ เขาก็ด้วย” พูดแล้วก็ชี้ไปที่ยีน “เค้าปลอมตัวเข้าไปสืบเรื่ององค์กรน่ะครับ เพราะทาง FBI สืบได้ว่าที่ญี่ปุ่นมีองค์กรลึกลับที่จัดตั้งขึ้นเพื่อฆ่าและชุบชีวิตคนน่ะ ครับ” พูดจบแล้วก็หันมาทางชินอิจิ “สำหรับเรื่องที่ตามไปที่โรงงาน คือ ตอนนั้นผมอยู่ที่ร้านกาแฟนั้นพอดี เห็นคุณโดนอาจารย์โจดี้ เอ๊ย คริส เขาสะกดรอยตามคุณอยู่ กำลังจะตามไปก็พอดีเจอกับพวกคุณโมริ พอบอกทางพวกเค้าเสร็จผมก็รีบมาหาคุณรันทันที….อย่างที่บอกแหละครับ ชูอิจิปลอมตัวเป็นยีนแฝงตัวอยู่ในองค์กร พอเขารู้ว่าตัวจริงของโคนันคือใคร…ผมก็เลยได้รู้ด้วยว่าโคนันก็คือคุโด้ ชินอิจิ…ผมก็เลยคิดว่าน่าจะมาบอกรัน แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะรู้อยู่แล้ว” อาราอิเดะเล่าถึงตรงนี้รันก็ลุกขึ้นเดินออกไป แต่ชินอิจิยังไม่สนใจเขาขอให้หมออาราอิเดะเล่าต่อ “จากนั้นรันก็โทรไปหา คุณคาซึฮะ จากนั้นคุณคาซึฮะกับเฮจิย์ก็มา เราจึงตัดสินใจโทรหาหมวดซาโต้กับหมวดทาคางิ จากนั้นผมก็ทำทางทุกคนไปที่โรงงานตามทางที่ชูอิจิเคยบอกเอาไว้” อาราอิเดะเล่าต่อ “เดี๋ยวนะครับ ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่าคุณรู้แล้วน่ะซิว่าสารวัตรเป็นหัวหน้าแก๊งค์ ไม่งั้นคุณคงโทรไปหาเขา” ชินอิจิถาม “ไม่รู้หรอกครับ เราแค่สงสัยเท่านั้นล่ะครับ” “เพราะผมไม่ดีเอง ผมไม่แน่ใจว่าเขาเป็นสารวัตรหรือว่ารองสารวัตร” ยีนหรือชูอิจิที่นิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้น “แล้วไฮบาระ รู้รึเปล่าว่าใครเป็นหัวหน้าแก๊งค์” เฮย์จิถามต่อ “ไม่รู้หรอก เธอทำงานอยู่แต่ในห้องแลป” พอพูดถึงไฮบาระ ชินอิจิสังเกตเห็นว่าชูอิจิมีน้ำตาเอ่อขึ้นมานิด ๆ เขาคิดว่าชูอิจิคงจะชอบไฮบาระ เลยเปลี่ยนเรื่องพูด “นายนานาตะคือใครกัน แน่” ชินอิจิถาม “มันเป็นโจรปล้นธนาคารเมื่อหลายปีก่อนชื่อจริง ๆ ของมันก็คือ คาโน ไซโซ คนที่ใคร ๆ ก็คิดว่าตายไปแล้ว มันมีความสามารถเรื่องกลไกมาก นายเมงูเระเลยจ้างมาสร้างห้องใต้ดิน” ชูอิจิอธิบาย “แล้วเรื่องคนทรยศขององค์กรล่ะครับ” ชินอิจิถามเรื่องที่เขาได้ยินที่โรงงาน “ฉันปล่อยข่าวนี้ออกไปเองแหละ ที่จริงไม่มีคนทรยศหรอก ฉันแค่อยากให้พวกมันระแวงกันเอง” ชูอิจิอธิบายอีก “แล้ว ทำถึงลงไปอยู่ห้องใต้ดินกันล่ะ” เฮย์จิถามบ้าง “เพราะฉันคิดว่าเชอร์รี่ คงจะทรยศองค์กรเข้าแล้วจริง ๆ และคิดว่าเธออาจจะพาตำรวจมาที่นี่ ฉันเลยคิดว่าถ้าอยู่ข้างบนล่ะก็อาจมีใครในองค์กรหนีออกไปได้ ฉันเลยหลอกต้อนทุกคนลงไปในห้องใต้ดิน” ชูอิจิเล่าอีกแล้วย้อนถามว่า “คุณ รู้รหัสผ่านห้องใต้ดินได้ยังไง” “พ่อผมเคยบอกว่าเมื่อก่อนสารวัตรชอบพูด คำนี้บ่อย ๆ น่ะครับ” ชินอิจิอธิบาย เมื่อหมดเรื่องที่สงสัยแล้วชิน อิจิก็ขอตัวมาง้อรัน “รัน ที่แท้เธอก็รู้อยู่แล้วว่าฉันคือ…” ชินอิจิพูด “ฉันไม่โง่นี่….แต่ที่ฉันไม่พูดก็เพราะว่าฉัน…ฉันรออยู่…รอ ให้นายบอกความจริงทั้งหมดจากปากนาย…แต่….แต่นายก็ไม่เคยพูดเลย…ไม่เคยเลย” รันพูดพลางเอามือป้ายน้ำตาที่กำลังไหลอยู่ “รัน…เธอรู้ตั้งแต่เมื่อ ไหร่” ชินอิจิถาม “มันไม่สำคัญหรอก มันสำคัญตรงที่ทำไมนายไม่ยอมบอกฉันตะหากล่ะ” พูดพลางน้ำตาก็ไหลออกมาอีกคราวนี้เธอไม่สนใจจะเช็ดมันแล้ว “ก็เพราะว่า ฉันกลัวนะสิ กลัวว่าเธอกับใครต่อใครจะตกอยู่ในอันตราย…ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอเลยนะ รัน…ฉัน…ฉัน…ฉันรักเธอนะรัน” ในที่สุดชินอิจิก็พูดคำว่ารักออกมาจนได้ ทำเอารันถึงกับหน้าแดง “จริงเหรอ” คนหน้าแดงถามขึ้น “จริงซิแล้วเธอ ล่ะ รักฉันบ้างรึเปล่า” ชินอิจิถามบ้าง “อือ” รันตอบแค่นี้แต่ก็ทำเอาชินอิจิหน้าแดงไปเลยเหมือนกัน “รัน…พ่อมี ข่าวดีมาบอก” โคโกโร่พูดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง “อะไรค่ะพ่อ” รันถาม “พ่อ กับแม่ดีกันแล้วนะ” โคโกโร่บอก หน้าของเขาเป็นสีแดงหน่อย ๆ “จริงเหรอ ค่ะ” รันถาม โคโกโร่พยักหน้าช้า ๆ ทันใดนั้นเอริแม่ของรันก็หอบกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาในบ้าน “เร็ว ๆ เข้าซิยัยคาซึฮะ” เฮย์จิเร่ง “จะรีบอะไรนักหนานะ” คาซึฮะว่าพลางถลึงตาใส่เฮย์จิ “เฮ้ เฮย์จิทำไมช้าจัง” ชินอิจิถามเขาเดินเข้ามาพร้อมกับรัน “ก็ยัยคาซึฮะน่ะสิ มัวแต่เลือกดอกไม้อยู่นั่นล่ะ” “อ้าว ก็วันนี้เป็นวันแต่งงานของหมวดซาโต้กับหมวดทาคางินิ ฉันก็ต้องเลือกดอกไม้สวย ๆ หน่อยล่ะ แต่ว่าวันนี้มีแขกมาเยอะจังเลยนะ” คาซึฮะพูดพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้าน “ก็หมวดซาโต้น่ะ เขารู้จักคนเยอะ” เสียงอธิบายเป็นของโซโนโกะที่เดินเข้ามาพร้อมกับเคียวโกขุ “ขนาดพ่อกับ แม่หมอนี่ยังมาเลย” รันพูดแล้วชี้ไปที่ชินอิจิ “สองคนนั่นน่ะ เขาจะกลับมาอยู่ที่ญี่ปุ่นแล้วล่ะ” ชินอิจิบอก “จริงเหรอ ดีจังนะ” รันว่า “เอาล่ะ ฉันว่าเราไปอวยพรสองหมวดกันดีกว่านะ” คาซึฮะพูด แล้วทั้งหกคนก็เดินเข้าไปอวยพรหมวดซาโต้กับหมวดทาคางิ

สรุป

โคนันคืนร่างเดิม เมงุเระเป็นหัวหน้าชาย ชุดดำเพื่อต้องการช่วยลูก ไฮบาระตาย ยีนเป็น FBI

ที่มา : www.jabchai.com